Niedopuszczalność obniżania kary umownej

Niedopuszczalność obniżania kary umownej Konkludując uznał Sąd Okręgowy, że w skład przedsiębiorstwa wchodzą także te urządzenia, w stosunku do których jego właścicielowi przysługuje inne niż własność prawo rzeczowe, a nawet prawo obligacyjne, jeżeli zapewniają mu możliwość korzystania z omawianych urządzeń (np. użytkowanie, najem czy leasing). Potrzeby obrotu gospodarczego sprawiając, iż w ramach sieci eksploatowanej przez jedno przedsiębiorstwo mogą funkcjonować instalacje należące do różnych właścicieli. Zauważył też Sąd, że z treści uzasadnienia decyzji administracyjnej z 1995 r. ustanawiającej prawo wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę numer (...)o obszarze 4859 m2 położonej w S. przy ulicy (...) wynika, iż Wojewódzkie Przedsiębiorstwo (...) w S. ze środków własnych wybudowało wszystkie budowle znajdujące się wówczas na nieruchomości. Następca prawny tegoż przedsiębiorstwa - (...) sp. z.o.o. w S. przystępując do aktu notarialnego z dnia 14.06.2002 r. legitymuje się wpisem prawa własności w księdze wieczystej numer (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Szczecinie budynku opisanego jako budynek rozdzielni wysokiego i niskiego napięcia o powierzchni całkowitej 39,50 m2. Ostatecznie przyjął Sąd, że nie tylko działka gruntu o nr 12/18 o powierzchni 55 m2, ale również budynek trafostacji o powierzchni 39,5m2 położone przy ulicy (...) w S. stanowią własność powodów, zaś pozwani wykorzystywali je wykonując swoją działalność statutową bez tytułu prawnego, gdyż w toku postępowania takiego nie wykazali. Jednocześnie Sąd I instancji zauważa, że takie rozstrzygnięcie, przy uwzględnieniu czasu opóźnienia oraz braku wykazania wyjątkowych okoliczności uzasadniających bezczynność wierzyciela, nie można uznać za godzące w zasady współżycia społecznego - art. 5 KC. Wykazał więc spełnienie wszystkich trzech przesłanek odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 417 § 1 KC, tym samym zgłoszone w pozwie roszczenie o zadośćuczynienie uznał Sąd Okręgowy co do istoty za uzasadnione. W dniu 13 maja 2011 r. przedstawiciel pozwanej oświadczył powodowi, że nie uzależnia rozliczeń od dalszych zleceń, a jedynie wskazuje, że w zaistniałej sytuacji … najwłaściwszym rozwiązaniem byłoby rozliczenie poprzez wzajemne kompensaty. Powołując się na pozostałych (...) wskazał, że wynikające z umowy z 3 listopada 2009 r., a wyliczone przez powoda wynagrodzenie w wysokości 2.587,48 zł pozostaje w rażącej dysproporcji do rzeczywistego nakładu pracy prawników Kancelarii zaangażowanych w prowadzenie spraw E. (przeszło 500 godzin i kilkanaście tomów akt). Kancelaria dołożyła należytej staranności, aby doprowadzić do spowodowania sprzedaży aktywów i … ponawiała procedury sprzedażowe (dowód: odpis pisma k. 50 akt). Podobnie Sąd ocenił zeznania świadków, co do przekazywania pieniędzy powodowi przez spadkodawcę ze sprzedaży ogródków działkowych. Skoro kwestionowane przez powoda oświadczenie zostało zamieszczone na stronie internetowej Doroty R. należało rozważyć, czy oświadczenie przepraszające powoda nie powinno być także opublikowane na stronie internetowej pozwanej. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przyjęty przez Sąd orzekający w sprawie o naruszenie dóbr osobistych środek o charakterze niemajątkowym, zmierzający do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, powinien być dostosowany do sposobu, w jaki doszło do tego naruszenia. Chodzi w szczególności o to, by oświadczenie sprawcy mające na celu usunięcie skutków naruszenia dobra osobistego pokrzywdzonego dotarło do grona tych osób, które zapoznały się z zarzutem naruszającym te dobra (por. wyrok SN z dnia 10.09.2009 roku, V CSK 64/09, (...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2008 r., I CSK 345/07, (...)). Nie ulega wątpliwości, że nieprawdziwy zarzut przerobienia fotografii został opublikowany na stronie internetowej Doroty R., tak więc zapoznały się z nim osoby stronę tę odwiedzające, a nie czytelnicy „S.”. Skoro sam powód postulował publikację przeproszenia na stronie internetowej pozwanej Doroty R., rozważenia wymagało zastosowanie właśnie tego sposobu usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda. Apelacja jest bezzasadna. W szczególności jednak brak jest podstaw do zakwestionowania wynikającego z oceny materiału dowodowego ustalenia przez Sąd Okręgowy, iż w sprawie sygn. akt I C (...) Sądu Okręgowego w Tarnowie pozwana, wykonująca badanie konsultacyjne w zakresie pulmonologii na potrzeby opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej (...) J., wyraziła stanowisko zgodne ze standardami wynikającymi z wymaganej od niej specjalistycznej wiedzy medycznej, a jej działania przy wykonywaniu badania były prawidłowe i nie można jej przypisać winy. Nie jest trafny przy tym zarzut naruszenia art. 227 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 278 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia w oparciu o dokumentację lekarską i badanie lekarskie powoda, czy powód cierpi na azbestozę płuc oraz czy takie schorzenie możliwe było do zdiagnozowania w lutym 2004 r., tj. w chwili wydania opinii lekarskiej w sprawie sygn. akt I C (...). Nie jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszego sporu, bowiem za zasadniczy w tej sprawie należało uznać problem, czy pozwana dopuściła się rażącego uchybienia obowiązujących zasad prowadzących do błędów w diagnozie, a te okoliczności, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, możliwe są do ustalenia bez potrzeby korzystania z wiadomości specjalnych. Głęboka niepełnosprawność syna i całkowita jego zależność od matki spowodowała, iż powódka całe swoje życie podporządkowała jego potrzebom i właściwie utraciła kontakt z normalnym światem. Urodzenie ciężko chorego dziecka i konieczność sprawowania nad nim nieustającej opieki uniemożliwiło powódce powrót do pracy zawodowej, a tym samym związany z tym rozwój osobisty i zawodowy. Opieka na synem pochłania powódce zdecydowaną większość czasu i jest wyczerpująca emocjonalnie w związku z czym krąg znajomych powódki z czasów sprzed urodzenia dziecka uległ znacznemu ograniczeniu, a ponadto powódce także nie starcza już energii na utrzymywanie kontaktów towarzyskich z tymi, którzy jeszcze pozostali przy niej. Problemy spowodowane urodzeniem się ciężko chorego dziecka przełożyły się też na życie osobiste powódki, gdyż rozpadł się jej związek z ojcem dziecka. Wprawdzie nie można stwierdzić, iż gdyby nie choroba syna powódki to jej związek z tym mężczyzną satysfakcjonujący i trwały, nie mniej jednak na pewno trudna sytuacja w jakiej ta nieformalna rodzina znalazła się nie sprzyjała normalnemu rozwojowi stosunków pomiędzy partnerami. Zostali oni poddani ciężkiej próbie, której nie udało im się sprostać co jednak nie oznacza, że gdyby nie znaleźli się w sytuacji przymusowej to ich związek także uległby rozpadowi wręcz odwrotnie, jak uczy doświadczenie życiowe, szanse na jego utrzymanie byłyby większe. Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana Spółdzielnia, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie art. 24 § 5 ustawy Prawo spółdzielcze oraz § 20 Statutu (...) jak również art. 100 w związku z art. 112 ustawy z dnia 16.09.1982 r. Prawo spółdzielcze a ponadto obrazę art. 233 § 1 KPC i wnosząc o jego zmianę w całości poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu apelacji powołano się również na obrazę art. 366 KPC i art. 5 KC. W konsekwencji, wobec podniesionego zarzutu przedawnienia, a także niewykazania przez powódkę przesłanek koniecznych dla uznania odpowiedzialności pozwanego za naruszenie dóbr osobistych powódki Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oddalił powództwo w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 KPC, w zw. z art. 102 KPC odstępując od obciążania powódki kosztami postępowania, o czym orzeczono w punkcie drugim orzeczenia. Sąd uznał, iż z uwagi na głębokie poczucie krzywdy, które niewątpliwie powódka odczuwa, a także jej sytuację materialną, uzasadniającą zwolnienie powódki od kosztów sądowych w całości, zasadne będzie odstąpieniem od konieczności pokrycia przez nią kosztów procesu w niniejszej sprawie. W punkcie III-cim wyroku Sąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w (...) na rzecz radcy prawnego T. U. kwotę 7.200 zł wraz z należnym podatkiem VAT tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została ustalona na podstawie § 2 ust. 1 i 3 oraz § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji ustalił, że mimo podejmowania przez pozwaną Spółkę wielokrotnych prób zawarcia z powodem umowy o pracę w związku z powołaniem go do pełnienia funkcji członka Zarządu, powód uchylał się od tego i odmawiał podpisania stosownych umów. kancelaria adwokacka lodz